Eerste AED-training in de krant

Patrick van der Geest, secretaris van de bewonersvereniging en internist- intensivist i.o., heeft een eerste reanimatietraining gegeven met behulp van een simulatiepop en een simulatie-AED. Ook de advocaten van Meesters aan de Maas namen deel aan de training en mr. Carrie Jansen schreef in het AD een column over haar ervaringen.

'Een held zijn en een lintje krijgen van de burgemeester, dat wil ik' 

COLUMN | Ik kan altijd nog held worden. Ik zag een filmpje op tv met een gozer thuis op de bank. Hij krijgt een app dat er iemand in de buurt voor lijk is gaan liggen. Hij holt ernaartoe en met een paar simpele handbewegingen en een AED­-apparaat redt hij een leven. Mooi, dan ben je held en dan krijg je een lintje van de burgemeester. Kijk, dat wil ik.

Ik ging Abou al bijna bellen dat hij wat lintjes voor me klaar kon leggen. Maar er zijn wat praktische probleempjes. Ik weet niets van reanimeren. En ik ben qua EHBO nogal een mietje, ik kan nog geen pleister plakken zonder flauw te vallen. Maar goed, er kwam vlak bij ons kantoor een AED-apparaat te hangen en er werd een cursus gegeven hoe dat ding werkt. En voor het heldendom moet je iets over hebben. Dus ik ernaartoe. Er waren tien cursisten en een enthousiaste intensivist. Nee dat wist ik ook niet, maar dal is een arts die werkt op de intensive care. Die gaf de cursus. 

Op de grond had hij een pop neergelegd. Een lelijk ding, kaal, zonder armen of benen. Maar ja, je moet misschien niet op uiterlijk afgaan bij reanimeren. We moesten eerst kijken of de patiënt aanspreekbaar was en nog ademde. Nee, niet natuurlijk, het was een pop. Toen moesten we 112 bellen, reanimeren roepen en het adres waar we waren. Kijk, dit kon ik allemaal nog. Ik voelde me al bijna een gediplomeerd held. Maar toen ging de intensivist voordoen hoe je moest reanimeren. 

'Ik kan nog geen pleister plakken zonder flauw te vallen'

Zo hé, moeilijk! Knoerthard 2 minuten lang de borstkas van de patiënt indrukken. Op het ritme van Staying Alive van die tering Beegees. Dan het AED-apparaat halen, de kleding van de patiënt doorknippen. Stikkers op zijn blote lijf plakken, hem een schok geven, en dan weer twee minuten die borstkas indrukken, waarbij je gerust zijn ribben mag breken. En dat allemaal terwijl je gefilmd wordt door de omstanders. Met hun telefoon. 

Ik ben gezakt. Nu moet ik nog een keer. Nou ja, het was een leuke intensivist. Een beetje te jong voor mij. Misschien dat hij een leuke vader heeft. Of een oom.